آيا فعالیت غير تخصصي افتخار است؟؟؟

   خبري در وبلاگ استاد عزيز جناب آقاي دكتر سيد نورالدين رضوي زاده آمده كه خيلي جالب است. «ديروز و امروز خاويار! مدتي است که درگير انجام يک طرح تحقيقاتي در مورد شيلات هستم. هفته پيش براي برخي پيش آزمونها به اتفاق ساير مجريان طرح، سفري به مازندران داشتم. سفر بسيار جالبي بود. مسئول بخش صيد ماهيان خاوياري از هجوم بي امان قاچاقچيان به ماهيان خاوياري صحبت مي کرد. يکي از نکات جالبي که او اشاره کرد اين بود که ماهيان خاوياري براي استحصال خاويار مي بايد به سن 15 سالگي برسند اما قاجاقچيان براي فروش گوشت‌ اين ماهيان آنها را تا قبل از 5 سالگي صيد مي‌کنند. همين مساله سبب شده تا استحصال خاويار که در سال 1370 حدود 300 تن بود در سال اخير به حدود 7 تن برسد»
   هرچه مي‌انديشم كه چرا دانش آموخته علوم ارتباطات آنهم در سطح دكترا، بايد به موضوعاتي بپردازد كه هيچ ارتباطي با حوزه تخصصي خود نداشته باشد و نكته جالب آن است كه بجاي مخفي نگه داشتن اين خبط، آن را در وبلاگ خود نيز مطرح مي‌سازد.
   آيا فعاليت در حوزه‌هاي غير تخصصي مطلوب است و باعث ارتقاء دانش ارتباطات اجتماعي در كشور مي‌شود؟ بايد گفت كه اساتيد محترم ارتباطات و دانش آموخته‌هاي مقطع دكترا در كارنامه خود «تحقيقات ارتباطي» قابل ملاحظه ندارند و تمامي فعاليت‌هاي آنها به دوران دانشجويي ختم مي‌گردد. البته اين امر باعث نمي‌شود كه از ادعاهاي خود مبني بر استاد و متخصص ارتباطات بودن خود، گامي پس بگذارند و اعتراف نمايند كه سال‌هاي متمادي است كه هيچگونه انديشه ارتباطي به ذهنشان خطور نكرده است و تماماٌ از يافته‌هاي ديگران آنهم به صورت سطحي منتفع گرديده‌اند.
   اميد است در آينده، دانش‌آموخته‌هاي ارتباطات فعاليت خود را متمركز در حوزه ارتباطات نمايند و فعاليت در حوزه‌هاي غير تخصصي را منفي پنداشته و اگر از روي ناچاري نيز كاري انجام مي‌دهند از انعكاس آن خوداري نمايند.